با تو به غیر از لهجه های گل سرخ نمی توان سخن گفت. تو را تنها باید با قطرات اشک صدا کردو در لحظه لحظه های بی کسی به یاد تو افتاد.

زمانی که شقایق هادر برابر حضورت پرپر میشوند باید تورا با آبی آسمان ها صدا کرد

دل دریایی ام امشب غمناک است.سرود بی کسی سر میدهد.

به یاد آسمان نگاهت که می افتم بی دلیل بغضم می گیرد.

تنهایی امشبم نشان از سردی واژه هاست واژه هایی که مرا در عمق این دشت به حال خود وا می گذارد و من گدایی تنها یک واژه ام که بر لبان تو جاری شود ولی....

افسوس.............

افسوس که......................................

در هر لحظه که سایه غمی را بر سرم احساس کردم ناخودآگاه با لهجه ی آبی دریاها با تو سخن گفتم وتو

سردتر از هر سکوت در مقابلم سکوت کردی و بازهم بی دلیل برلبانم مهر خاموشی زدی...

در هر لحظه که بی دلیل پشتم را خالی دیدم تو را با تمام عظمت زمین صدا کردم.

پاسخم ده که من بدون نگاه تو زنده ام اما مرده ام

با من باش که من بدون آوای صدایت خوش آهنگ ترین نغمه را نیز نخواهم شنید

بیا که برای آمدنت حاضرم تا ابد ستاره ها را تک به تک شمارش کنم.......